Ernesto Gevara de la Serna rodjen je 14. juna 1928. u mjestu Rosario, jednom od vecih argentinskih gradova, u dobrostojecoj porodici. Iako je porodica bila aristokratskog porijekla preferirala je socijalisticke ideje. Godine 1947. Ernesto susrece mladu djevojku po imenu Berta Gilda Infante, poznatu pod imenom Tita. Tita je bila clanica argentinske komunisticke omladine i njih dvoje ce kasnije postati nerazdvojni prijatelji. Zajedno ce citati marksisticke tekstove i raspravljati o aktuelnim pitanjima. Godine 1948. Ernestu je 20 godina i upisuje se na studije medicine na univerzitetu u Buenos Airesu. Do marta polozio je sve ispite iz prve godine medicinskog fakulteta, u junu polaze sve ispite iz druge godine, a u decembru sve ispite s trece godine. Dana 1. januara 1950. Ernesto krece na putovanje sjevernim argentinskim provincijama i to na biciklu koju je preradio u mali motor. Tako stize u San Francisko del Cahar, blizu Kordobe, gde njegov prijatelj Alberto Granado upravlja centrom za oboljele od lepre. Po povratku s tog putovanja nastavlja studije s velikim interesom za alergije, astmu i lepru. Za vrijeme studija radio je kao bolnicar na trgovackim brodovima argentinske nacionalne trgovacke pomorske kompanije. Na tim putovanjima obilazi juzne obale Argentine, Brazil, Venecuelu i Trinidad. U oktobru odlucuje da krene na putovanje kroz Latinsku Ameriku, zajedno s Albertom Grandadom na starom Norton motociklu od 500 cc. Na tom putovanju 1. maja stize u Limu. Tu upoznaje doktora Huga Peskea, peruanskog naucnika i direktora nacionalnog programa za lepru te istaknutog marksistu. Oni nekoliko noci do ranih jutarnjih sati vode razgovore. Ce ce te razgovore kasnije istaci kao veoma vazne u promeni njegovog stava prema zivotu i drustvu. Tada odlucuje da se vrati u Buenos Aires kako bi dovrsio studije. Putuje teretnim avionom preko Majamija, gde dolazi do tehnickih poteskoca sto odlaze let za mjesec dana. Kako bi preziveo radi kao kelner i perac posudja u jednom baru. U redovnoj proceduri provjere stranaca ispituje ga policija i izmedju ostalog ga pitaju da li su njegovi roditelji komunisti.
Vraca se u Buenos Aires 31. avgusta, a studije zavrsava pocetkom 1953. godine. Nakon lekarskog pregleda za regrutaciju proglasen je nesposobnim. Potom odlazi u Boliviju, da bi se nakon promjene nekoliko zemalja skrasio u Gvatemali. Dana 7. jula ponovo odlazi na putovanje po Latinskoj Americi. S tog putovanja pise svojoj tetki Beatris: "Na slici naseg voljenog druga Staljina zakleo sam se da necu predahnuti pre nego ta kapitalisticka hobotnica bude unistena". Godine 1954. ucestvuje u borbama protiv gvatemalske vlade, gde se prijavio u sanitet pobunjenika i naucio svoje prve vojnicke vestine. Pocetkom 1955. godine Ce radi kao doktor u bolnici u Meksiku. U junu susrece brata Fidela Kastra – Raula Kastra, s kojim ce se sprijateljiti.
Dana 24. juna 1956. meksicka policija hapsi Cea zajedno sa njegovim kubanskim prijateljima (medju kojima je bio i Fidel Kastro), a 3. jula novinska agencija UPI objavljuje: "Argentinski doktor Gevara bice deportovan u domovinu zbog pretpostavke da je ucestvovao u neuspeloj zaveri protiv kubanske vlade Fulgensija Batiste". Bivsi meksicki predsjednik Lazaro Kardenas umesace se u rad policije kako bi odbranio kubanske revolucionare pa su krajem jula Ce Gevara i braca Kastro pusteni na slobodu. Na slobodi su u tajnosti nastavili sa svojim revolucionarnim aktivnostima. Dana 2. decembra grupa od 82 ljudi iskrcava se na istocnoj obali Kube kod mjesta Los Kayelos. Medjutim njihov dolazak je primjecen i vladine snage krecu u poteru za njima. Revolucionari se dele u manje grupe.
Dana 5. decembra kod mesta Alegdjija del Pino Ce upada u zasjedu, biva ranjen u vrat ali uz pomoc saboraca uspjeva pobjeci u polja secerne trske, da bi 21. decembra Ceova grupa stigla na plantazu kafe gde ih je Fidel vec cekao nekoliko dana.
U januaru 1957. napadaju kasarnu u mestu La Plata. Bila je to prva pobeda revolucionara. U osvit zore prvog dana nove godine diktator Batista pobjegao je iz zemlje. Nakon pobjede revolucije Ce 9. februara dobija kubansko drzavljanstvo. Od jula do avgusta je na putu sa sluzbenom kubanskom delegacijom, prvo u Ujedinjene Arapske Emirate i Egipat, gdje susrece Nasera. Potom odlazi u Indiju, Tajland, Japan, Indoneziju i Pakistan. Povodom incidenta u Zalivu svinja kada su izbjegli Kubanci uz pomoc Amerikanaca pokusali srusiti vlast na Kubi izjavljuje:
"Mi imamo sastanak s istorijom i jednostavno si ne mozemo dopustiti da budemo uplaseni! Moramo zadrzati entuzijazam s kojim smo krenuli u borbu. Moramo graditi fabrike levom rukom, u desnoj ruci drzati pusku, a s obe noge zgaziti crve".
Nakon ubistva kongoanskog predsednika Patrisa Lumumbe i dolaska na vlast diktatora Combea Ce u Generalnoj skupstini Ujedinjenih nacija u Njujorku izjavljuje:
"Svi slobodni ljudi svijeta moraju biti spremni na osvetu za kongoanski zlocin".
Godine 1965. Ce odlazi u Kongo s grupom kubanskih suboraca kako bi ucestvovao u tamosnjim borbama. Godinu dana kasnije (1966.) Ce u najvecoj tajnosti putuje u Havanu gde se priprema za novu misiju u Boliviji. Preko Moskve, Praga, Beca i Brazila Ce stize u Boliviju 3. novembra.
Dana 8. oktobra 1967. kod sela La Igera Cea i njegova dva saborca zarobila je bolivijska vojska. Na mesto gde su zarobljeni uskoro dolazi pukovnik bolivijske vojske, Kubanac koji radi za CIA-u. On sprovodi naredjenje sa vise instance i na licu mjesta ubija Cea i njegove saborce Vilija Kubu i Huana Pabla Canga. Bolivijski vojnik je izvrsio naredjenje, ali nije mogao gledati dok je pucao u njih.
Nakon Ceove smrti vodeci svjetski listovi ponudili su 125.000 americkih dolara za njegov dnevnik. Dana 1. jula 1968. dnevnik je objavljen na Kubi i distribuiran je besplatno. Sadrzaj dnevnika izazvao je medjunarodni skandal zbog nacina na koji su bolivijska vojska i Amerikanci tretirali ratne zarobljenike.
Zbog svoje mucenicke smrti Ce je postao svetski uzor mnogim mladima, posebno 1960.-ih i 1970.-ih godina XX veka. Ernesto Gevara de la Serna, ili krace – Ce, autor je knjige:
Gerilsko ratovanje (1960.)