ZAVERENIK

KNJIŽEVNA KRITIKA

Nevešto perkusionirajući po notama stvaralaštva, ovaj infantilni književni tandem permanentno degradira literarne konstante ne poznajući osnovu prozne harmonije.

Ovi moralni negatori, u obligaciji za floskulom, degutantno posežu za ambivalencijom ne bi li multiplicirali numerum čitalaca, te se može vizuelizirati niskoetažno enterniranje u kogitizam nesofisticiranog konzumenta.

Na žalost, nekritički nastrojen masovni konzument ovog autonomenklativnog proznog produkta nije u posibilitetu da koherentno sagleda dekadenciju kojoj je nesumnjivo egzibitiran.

Frakturirajući čitaočevu emotivnu viziju, paralelno se poigravajući sa populis spiritus-om, Andesilić i Božović infradubiozno penetriraju u korteks beletrističkog nasleđa prediktirajući kolaps sublimiranih ideja, počev od opšteg ka posebnom.

Nabeđeni ksenografi, nihilistički odlažući književne paradigme ad acta, ekskludiraju  regularan kurs kineze prozne kompozicije, bez koncizne peripetije sa još konfuznijim epilozima.

No, njihov analfabetizam je komičan u komparaciji sa nonsensom samih storija i personelitija profanih likova, te mi jedino preostaje da ovim kvazi-književnicima prezentujem medijalni digit, simbol kopulacionog organa.

Željko Simić (SPS-ov ministar kulture u vladi balkanskog kasapina, kasnije provaljen kao običan sitni lopov i kokošar koji krade sitnice svom najboljem prijatelju u njegovom stanu, što je RTS javno prikazao krajem 2000.), Politika, januara 1999. godine.