... i sve je to zivot, sve to spada pod normalno ... i tuga, ocaj, patnja i bol ... bas kao i sreca, osmijeh na licu mom, stanje u kojem me preplavljuje osjecaj vedrine i gdje pozitivno koracam kroz ovo vrijeme, zivim u nadi ... zivim zivot
Noci su tihe, snovi razbacani ... ponekad teski, ponekad me uzdizu u zanosu ... smireni i spokojni donose nova svitanja, zoru cistu, obasjanu srecom
Ponekad su snovi prokleto nemilosrdni i nanose bol, razdiru moju dusu ... tijelo ostavljaju u patnji ... tada ih proklinjem, bas kao sto proklinjem i surovu realnost koja mi visi iznad duse kao neka prijetnja i gotovo da vristim u nemoci, slabosti i nedostatku snage da se otisnem u bolje sutra ... zivot, bas takav kakav je nosi me na svojim ledjima, drzi u narucju ili grubo odgurne u danima samoce, ostavi me samu i porazenu, ne mari i ne osvrce se za dusom koja cezne, pogledom trazi boje, tijelom toplinu ...
I normalno je ovo stanje ... sve to spada pod normalno, mirim se sa sudbinom ... zivim zivot.
