Istorija ljudske civilizacije pamti i svedoči o raznim vrstama ukrašavanja ljudskog tela, kako putem iscrtavanja nalik današnjem tetoviranju, tako i putem nakita koji je od pamtiveka bio sastavni deo statusnog obeležja. Vladari su kroz istoriju imali svoju vrstu nakita, crkveni stalež isticao je religioznu simboliku nakitom od zlata, a niži staleži su uglavnom nosili nakit koji je jasno određivao njihov društveni status. Nakit je oduvek pretstavljao simbol i obebeležje, bilo moći, religijskog opredelenja, statusa i položaja u društvu, etničke pripadnosti, a tek u novijoj istoriji preuzeo je ulogu glavnog i nezaobilaznog modnog detalja.    

               Posmatrano sa psihološkog stanovišta, može se zaključiti da je u ljudskoj prirodi potreba da se telo ukrasi i na taj način izrazi, opredeli i pokaže i konačno izađe iz okvira zatvorenosti. On je jezik koji govori sam za sebe, jasno određujući onog koji ga nosi, bilo da su u pitanju vladari, savremeni ili posmatrani kroz istoriju, bilo da su u pitanju javne ličnosti, umetnici ili tvorci današnje mode. Menjao je svoje oblike, dizajn ili kvalitet, ali namena mu je uvek ostajala ista - na što eksplicitniji način izraziti i definisati osobu koja ga nosi.