Pogledajmo istini u oci: u odsutne
oci slucajno odgurnutog
prolaznika s podignutom kragnom; u ukocene
oci podignute ka tabli s odlascima
vozova na dugim relacijama; u kratkovide
oci zagledane izbliza u novinski petit;
u oci ujutru na brzinu ispirane
od neposlušnog sna, na brzinu brisane
preko dana od neposlušnih suza, na brzinu
prekrivane metalnim novcem, jer smrt je isto
neposlušna, odvec žurno sateruje u corsokak
ocnih jama; zato dajmo od sebe sve
u posed tih pogleda, stanimo u visini
ociju, kao natpis kredom, usudimo se da pogledamo
istini u te oci, koje nikad ne spušta sa nas,
koje su svuda, zarivene u plocnik pod stopalima,
zalepljene s plakatom i usadene u oblake;
cak i ako pod nama nikad nisu klecnule
noge, to ce umeti da nas baci
na kolena.

Stanislav Baranjcak