Idem slobodno,
niko mi nije odneo,
da ljubim, tuznu moc.
Rasirim ruke, ali ne u zore
nego u more i noc.

Osmehom ulazim, stig'o ma kud,
u tuzne i bolne jave.
Kad volim, meni i gresi svud
nebesa pletu,
oko radosno pognute glave.

Ostavljam bolnim osmehom san,
da prodje i ode i mre.
Ljubav je put beskrajan
na kom je dozvoljeno sve.

Ne zalim ni tebe ni sebe ja,
i smesim se na daljine.
Umor mi samo u ocima sja,
i sve sto istem od tebe
to je: casak-dva
tisine, tisine.

Milos Crnjanski