Ja sad idem van i vratit cu se tek ujutro.

Bit cu vani, ne cekaj me, idi spavati, ondje cu sjediti
i cucati i doci cu pijan.

Ja sad idem van i vratit cu se mozda tek na godinu, sta
tako gledas u mene?

Ja sad idem van i vratit cu se mozda tek za trista godina,
pa zar je to neko vrijeme?

Past cu ti na prozor u spodobi jednog besprizornog
razrokog fotona. Posadit cu se u obliku
prasine, spale nekome sa cipela,
na prag tvojih vrata.

A ti onda ne budi zla i pusti me k sebi. Ne pravi mi
scene. Ljubavnike
cemo pokupiti u pokrivac i izbaciti kroz prozor.

I ostavit cemo sebi svjetlo. Ta pusti me k sebi.

Ta pusti me vec k sebi, pa pusti me vec, zasto ti
to toliko traje, to je nekoliko trenutaka, ta to je
grozno dugo, pa ja cu tu usahnuti umrijeti umrijeti od
zalosti, ta molim te ipak otvori il cu ti ta vrata razvaliti,
kozu cu ti izgrepsti, oci cu ti iskopati

ljubavi moja.


Jiri Sotola